فقير

فقيري را شنیدم که در آتش فاقه میسوخت و رقعه بر خرقه همی دوخت و تسکین خاطر مسکین را همی گفت:

به نان خشک، قناعت کنیم و جامه ی دلق
که بار محنت خود٬ به که بار منّت خلق

کسی گفتش: چه نشینی که فلان٬ در این شهر طبعی کریم دارد و کرمی عمیم؟ میان به خدمت آزادگان بسته و بر دَر دلها نشسته. اگر بر صورت حال تو چنانکه هست وقوف یابد٬ پاس خاطر عزیزان داشتن منّت دارد و غنیمت شمرد.

گفت: خاموش٬ که در پسی مردن٬ به که حاجت پیش کسی بردن

هم رقعه دوختن به و الزام کنج صبر
کز بهر جامه رقعه بر خواجگان نبشت

حقّا که با عقوبت دوزخ برابر است
رفتن به پایمردی همسایه در بهشت

آقای بی صدا...